PanG's profileDon't find love...love w...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 21 หลัง Mid-termโย่ว ไม่ได้มาอัพซะนาน ลืมไปเลยแฮะ วันนี้อ. ธิบดีปล่อยเร็ว ไม่น่าเชื่อ เลยแวบมาอัพซะหน่อย
คะแนนกลางภาคออกแระแหละ เห้ออ ไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจเท่าไหร่ง่ะ อิ๊งเงี้ย แม่งมันก็พอทำได้นะ
แต่ทำไมคะแนนมันไม่ดีเลยวะ ได้ 35 จาก 60 ผิดหวังอย่างแรง - - ส่วนญี่ปุ่น เหอะๆ ก็อยู่ในขั้นที่(ควรจะ) พอใจ
เนื่องจากกุไม่รู้เรื่อง โคบายาชิแม่ง ฟุดฟิดฟอไฟ อยู่คนเดียว ได้ 30 จาก 51 ย้ำว่าคะแนนเต็ม 51 งงแมะ
คิดคะแนนไงของเขาวะ แปลกจริง และหลังจากสอบกลางภาคกุก็พยายามตั้งใจเรียนและฟังมากขึ้น แต่ผลปรากฎว่า
ไม่ได้ดีขึ้น งงหนักกว่าเดิม แม่งงงง ฮือ เกรดเน่าแหง ถ้าอ.ไทยสอน มันคงจะดีกว่านี้มาก คิดถึงอ.ยุพกาจังเลยง่ะ T.T
และวิชาภาคที่รู้ตัวแรก เอเชียใต้ รู้วันนี้แหละ เต็ม 40 ได้ 23 อืม อันนี้ก็พอใจนะ ไม่ได้หวังไรมาก ผ่านก็ดีแระล่ะ แต่ไงก็
ต้องขยันให่มากกว่านี้
เอาล่ะ ทีนี้ ตอนช่วงสอบ ก่อนสอบ หลังสอบมีกิจกรรมไรมากมาย รวมทั้งได้ไปเที่ยวด้วยมีทั้งงานรับปริญญา
ให้รุ่นน้อง ก็ขอต้อนรับ Hist'33 อีกทีละกันนะ ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี แต่ที่เรารอคอยมานานนั่นคือ
ได้ไปเที่ยวกะเพื่อนๆ ฟามจริงคือไปทัศนศึกษาแหละ แต่กุนับว่า คือการไปเที่ยวและถ่ายรูป 555+ เสีย 1300 เพื่อไปถ่ายรูป
โดยเฉพาะ แต่เสียดายรัตน์ไม่ได้ไปด้วย ไม่ครบแก๊งค์เลย ไปคาวนี้ก็หนุกดี ถ่ายรูปกันอย่างเมามัน
โดยเฉพาะ กุ มีทุกกล้องอ่ะ เขิวว่ะ 55เดี๋ยวนี้เลยเป็นคนบ้ากล้องไปเลยแฮะ กลับมาหมองหม่น ดำกว่าดิม เซ็งจิ๊บ
กว่าจะกลับสู่สภาพเดิม อีกกี่เดือนวะเนี่ย - -
ช่วงนี้ก็อยู่ในช่วงของการทำรายงาน ซึ่งมีมากมาย ก่ายกอง และทำไมกุรู้สึกว่า มันไม่คืบหน้าเลยวะ
หยุด 3 วันเงี้ย กุนอนเกลือกกลิ้ง แหลก เล่นเนต ดูทีวีไปซะ 2 วันแระ แสดด ขี้เกียจจริงๆ เห้อ ก็มันเบื่อง่ะ
แต่ยังไงก็ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทัน หัวเริ่มบานแระกุ จะว่าไป อีกแปปเดียว ก็จะสอบปลายภาคอีกแระ
ห่าราก ไมเร็วจังวะ คะแนนกลางภาคยังออกไม่หมดเลย ชีวิตดูวุ่วายดีแฮะ แต่ถึงจะกระนั้น ก็ยังทำตัวชิลๆ
เหมือนเดิม 555+ งืม ไม่มีไรแระ เอ๊ะ หรือมี จริงๆ มีเรื่องอีกมากมายที่อยากจะบรรยายให้รับรู้กัน แต่ขี้เกียจพิมพ์
เอาเป็นว่า ไว้มีเรื่องเด็ดๆ จะมาอัพให้ได้รู้ข่าวคราวฟามเคลื่อนไหวอีกที (ทำยังกะดารา โฮะๆๆๆ )
ป.ล. 602 อบอุ่นเสมอ รักนะ จุ๊บๆ ^ ^
ชาวประวัติ ฯ ก็น่ารักนะจ๊ะ เดี๋ยวจะน้อยใจกัน (แค่บางคนเท่านั้นนะ เหอะๆ)
สู้ๆ สู้ตายนะทุกคน (กุด้วย ^ ^ V)
จูมงหนุกมากมายอ่ะ ติดอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
ไว้เจอกันคราวหน้า บ๊าย บาย
July 07 1 เดือนผ่านไปโย่ว โย่ว โย่ว เพื่อนพ้องน้องพี่ ไม่ได้อัพซะนาน ลืมไปเลย
นี่ก็เปิดเทอมมาได้ 1 เดือนมีเรื่องราวอะไรมากมายเข้ามา นี่ก็ปี 3 แล้ว มีรุ่นน้องเข้ามาอีกปี น้องๆก็น่ารักดี
รู้สึกว่าเปิดเทอมครั้งนี้ ตัวเรามีอะไรเปลี่ยนแปลงไป รู้สึกว่าบ้า ติ๊งต๊อง บ้าบอคอแตกมากขึ้นกว่าเดิม (ปกติก็ไม่เต็มอยู่แล้ว 555)
แต่ก็มีบางสิ่งที่อยู่ข้างในอาจจะไม่เห็นกัน ที่มาพร้อมกับความบ้านั่นคือ เราเข้มแข็งและโตขึ้น ไม่รู้ว่าทุกคนจะเห็นและคิดอย่างนี้รึเปล่า
แต่สำหรับเรา เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ อะไรที่เคยเข้ามาทำให้เสียใจ มันก็ผ่านไปแล้ว ถึงเวลาเริ่มต้นใหม่ซะที
ตอนนี้ชีวิตที่เป็นอยู่ก็มีฟามสุขดีนะ เฮฮา บ้าบอคอแตกกะเพื่อน หนุกหนาน แล้วก็เรียนๆๆๆๆ ทำรายงานกันหัวบาน
ปี 3 นี่งานเยอะจริง รายงานก็เพียบ ไม่รู้จะทำอันไหนก่อนดี ไหนจะญี่ปุ่นอีก แม่ง ไม่รู้เรื่อง - -" กลัวว่าจะไม่รอด เกรดเทอมนี้เน่าแหงๆ
เซ็งเลย ยิ่งเอเชียใต้นะ จดเลคเชอร์ไม่เคยทันซะที อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะสอบแระ แต่ยังไม่มีอะไรเข้าหัว T.T
บางทีมันก็รู้สึกท้อ เหนื่อย เซ็ง เป็นระยะๆ พอมีหลายๆเรื่องรวมกัน ทำเอาบางทีก็สู้ไม่ไหวเหมือนกันแฮะ ต้องใช้เวลา
บางที เกิดอารมณ์เหงาขึ้นมาจับใจ ไม่รู้ทำไม 555 แต่ก็เอาเห้อ อยู่งี้ก็มีฟามสุขดี
งืม ไม่รู้จะพิมพ์ไรแระ แค่นี้ดีก่า ไว้เจอกันใหม่คราวหน้า ถ้าไม่ลืมอัพซะก่อน เหอๆ
ป.ล. ใครกำลังมีปัญหา หนักใจ กลุ้มใจ ไม่สบายใจ ก็สู้ๆ สู้ตายนะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
ได้เวลาเริ่มต้นใหม่ หวังว่าต่อจากนี้จะมีแต่สิ่งดีๆ เข้ามา
Don't find love...love will find U May 25 Happy Birthday to MeHappy Birthday to Me
Happy Birthday to Me
Happy Birthday
Happy Birthday
Happy Birthday to Me
วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเราแหละ เร็วจัง เกิดมาบนโลกนี้ 21 ปีแล้วเหรอเนี่ย
ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเจออะไรก็จะ สู้ๆ สู้ตายยยยยยยย
May 19 ปฏิบัติการ"หนอน" ตอนที่ 1และแล้วก็ถึงวันที่เราต้องไปเป็น"หนอน" นั่นคือ วันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ต้องจดจำไว้เป็นประวัติศาสตร์ ไปถึงตั้งกะเช้าเลย รถไม่ติด 7 โมงได้มั้ง ไปถึงก็เจอน้องคนนึงคงจะอยู่ประวัติเห็นเดินๆ อยู่ เราก็ไม่แน่ใจเลยแกล้งไปเข้าห้องน้ำ ออกมาก็ยังเจอ เป็นน้องคนแรกที่โดนเราหลอก ชื่อน้องหงษ์ แล้วน้องต้นก็ลงมาจากรถ เผลอไหว้เราไปทีนึง ดีที่ไหวตัวทันเกือบไปแล้วมั้ยล่ะ 55 ก็นั่งๆไป มีเหยื่อเข้ามาอีกคน ชื่อน้องตุ๊ มาถึงเค้าก็บ่นๆ ว่าโทรศัพท์หาย ก็คุยๆ กันอยู่ 3 คนเริ่มหิว เลยเดินไปเซเวนกัน 3 คน เดินๆก็คุยกันไป เลือกอันดับที่เท่าไหร่ และอีกมากมาย กุก็เนียนๆ แถ ๆไปเรื่อย โคดฮาอะ ขำตัวเอง ไมเนียนขนาดนี้วะ ซื้อเสด เดินกลับน้องหงษ์บอก เธอวันที่สัมภาษณ์ นั่งข้างหน้าใช่มะ หน้าคุ้นๆ 55 โอ๊ยย น้องวันนั้นพี่นอนเกาตรูดอยู่บ้าน ไปเห็นพี่ที่หนายย แอบขำอะ พอเดินมาถึงซุ้มก็คุยกัน 3 คนเรื่องซีรีย์ เรื่องดาราเม้าแตก ซัก 8 โมงคนเริ่มเยอะ น้องก็เริ่มมากันเต็มซุ้ม ถึงเวลาก็ไปลงทะเบียน ได้สีชมพูจังว่ะ เสดแระก็ไปนั่งที่กลางลาน ได้น้องมาอีกคน ชื่อน้องแพร คนนี้ ไปไหนไปด้วยกัน แล้วก็น้องต๊อบ อยู่ข้างๆ สีฟ้า ซึ่งตอนนี้กะลังจะกลายเปนเพื่อนสนิทเราอีกคน 55 ก็มีกิจกรรมเรื่อยๆ เราก็เนียนเรื่อยๆ เช่นกัน จนมาถึงตอนพัก นั่งกินข้าวล้อมเปนวงเหมือนตอนเราอยู่ปี 1 เลย กินๆอยู่ ก็มีพวกลีด ซึ่งเราก็มองอยู่ เค้าก็เข้ามาเลย ขอเบอร์และชื่อ กะให้เราไปคัด 55 เราก็บอก เนี่ยเปนหนอน เค้าก็เหวอเลย บอกจำไม่ได้ แต่ก็บอกให้ลงๆ ไปเหอะ กุอย่างฮา แหม แต่จะว่าไปแล้วตอนปี 1 ก็โดนขอเหมือนกานนะ ตอนนี้ปี 3 แล้วแต่ก็ยังโดนอีก โหววว สวยเหมือนกันนะกุ 555 กินเสด พอพักก็ชวนน้องแพรกะน้องต๊อบไปนั่งด้วยกัน ก็คุยกันเรื่องแอดมิชชั่น ซึ่งกุก็ไม่รึอะไรเลย น้องถามไรมา ก็ชิงถามก่อน แล้วเธอล่ะ 55+ ก็รอดมาได้ ด้วยการเนียน พอถึงช่วงบ่าย เปนการวอล์คแรลลี่ แต่ละซุ้ม สีเราไปซุ้มภูมิก่อนเลย ไปดูฟามฮาของกุในแต่ละซุ้มกัน 555
-ซุ้มภูมิศาสตร์
กุอยู่คนที่ 2 ในแถวเลย ก็ตามธรรมเนียมคือ เอาผ้าดำมาผูกตา แล้วก็เข้าไปในซุ้มมืดๆ คลานกันเข้าไป เสียงแม่งอย่างดัง ทุบไรกันมากมาย โฮ้ยย ในใจก็คิดห่าเอ้ย ไมกุต้องมาโดนอีกวะ แต่กุก็ไม่บอกว่าเปนหนอน ภูมิก็โหดใช่ย่อย ให้กินน้ำแม่งโคดเค็มอะ ห่าราก ออกมาต้องล้างปากโดยด่วน พอออกมาเห็นสภาพตัวเอง ก็ตัดสินใจ เปนไงเปนกันวะ ไหนๆแระ รับน้องอีกซักรอบ 555+ แล้วก็ได้มา 1 แผล ศอกถลอกเลยกุ T.T
-ซุ้มนิติ
อันนี้ก่อนเข้าซุ้มก็โดนป้ายสีที่หน้าอีกเต็มๆเลยกุ ก็คลานๆ ลุกๆ ยืนๆ ก้มๆ เมิงจะเอาไงแน่ กินไรอีกไม่รุ เค้าบอกให้อ้ากุก็อ้า กลืนได้ไม่ได้ก็อีกเรื่อง 55 เด๋วแอบคายเอา พอจะออก มีคนถาม อยู่ภาคไหน พอบอกอยู่ประวัติ เค้าบอก ปีที่แล้วแรงนี่ เอาคืนเลย อ้าวกำของกุจิ 55 เท่านั้นแหละมันมาจากไหนไม่รุ 6 ทิศเลย บน ล่าง ซ้าย ขวา หน้า หลัง โหยยยย ออกมาอย่างเน่าอะกุ T.T รับกรรมแทนเพื่อนๆ
-ซุ้มสังมา
ซุ้มนี้ กุนั่งรออยู่นานมาก แต่เฮฮาดี เปิดเพลงดัง มันส์มาก ได้ยินแล้วอยากลุกขึ้นเต้น เข้าก็เหมือนเดิมคลานๆ ก้มๆ มีจุดธูปด้วยอะ จะบูชายันกุหรอ ห๊า ซุ้มนี้แม่งโรยแป้งไรกันมากมาย เละเทะมาก แล้วก็มีให้ยัดห่าไรอีก นอกจากจะมีที่เค็มแล้ว ยังมีขมๆแถมมาด้วย ก่อนจะออก มีคนจำกุได้ด้วยอะ ไม่น่าเชื่อ 55+ เค้าบอกเปนหนอนใช่มะ จำได้ๆ เวง จำได้ตอนกุจะออกแล้วเนี่ยนะ - -" งั้นไปเลยไม่ต้องกิน แต่พอจะออก บอก เอ้ากินหน่อยๆ กุเลยชู 3 นิ้ว ปามานว่ากุอยู่ปี 3 แล้วนะดอก เลยออกมาอย่างปลอดภัย
-ซุ้มรัฐศาสตร์
ซุ้มนี้เน้นฟามสามัคคี ให้จับไหล่กันปายย ก็จับๆกันไป ไม่ค่อยมีไรมากอันนี้ แต่มีให้กินไรซักอย่างน่าจะเปนหนมปังทากะปิอะ แม่ง กุจะอ้วก แหวะ ก่อนจะออกก็ทุลักทุเลพอควร เพราะต้องรอเพื่อนๆ(น้องๆ) ให้ไปพร้อมๆกาน ออกมา ก็มีพี่กลุ่มเอาน้ำมากิน กุก็กินดูดเข้าไปจิ๊ดนึง ดีนะที่ไหวตัวทัน แม่งน้ำอย่างเค็มอะ ขนาดกุเหนื่อยๆ มึงยังจะแกล้งกุอีกหรอ โหดร้ายจริงๆ
เออ แล้วซุ้มนี้ก็ทำให้เกิดดาวขึ้น 55 ชื่อน้องโจ้ อยู่ นิติ กุจำได้ดี แม่งแจวอย่างฮา เปนจังหวะๆ อะ โคดชอบเลย หน้าตายอีกตะหาก กุนั่งฮาก๊ากเลยอะ
-ซุ้มประวัติศาสตร์
ซุ้มภาคเราเอง ไปถึงน้องๆก็แยกเลย เอาเด็กประวัติออกมา ให้ไปนั่งอีกที่ เจอน้องๆ เพื่อนๆ กุเกือบหลุด มันเหนกันก็ฮาจิ กุก็ฮา ขำตัวเอง เพราะสภาพตอนนั้นมันแย่มาก เพื่อนแม่งก็แกล้งอีก 55+ แต่กุก็เนียนได้เรื่อยๆ แล้วก็โดนให้เข้าไปเหมือนกัน แรกๆ น้องมันไม่รุมั้งว่าเปนกุ ซักพักก็รุ อ่อ พี่แป้งนี่เอง เลยไม่ได้ไรมาก แต่ก็แอบเอาผ้าปิดตาออกแปปนึง แล้วลุกยืนบนเก้าอี้ แอบแจวนิดนึงๆ เก็บกดๆ 555 ตอนออก มีคนบอกให้คลานๆ ก็คลานๆ จนออกมาพื้นข้างนอกแล้วอะ อย่างฮา
-ซุ้มจิตวิทยา
เค้าให้เล่นเกมก่อนอะ กุก็ไม่ค่อยได้ฟังแระ เริ่มเหนื่อย เมื่อย พอจบเกมก็เข้าไปในซุ้ม ซุ้มนี้ เน้นน้ำ เฉอะแฉะเชียว ก็คลานๆ มุดๆ จับมือกันไป ออกมากก็เน่าเลยแหละ แป้งเต็มหัว
-ซุ้มเชียร์ลีดเดอร์
เปนซุ้มสุดท้ายแล้ว ดูซุ้มนี้สะอาดสะอ้านดี ไม่น่าจะมีไร ไม่มีปิดตาด้วย แหงแหละ เชียร์ลีดเดอร์ต้องโชว์ฟามสวยงาม 55 ให้ปิดตาไม่ได้ ก็ให้เล่นเกมไฟตรง ไฟสลับ ข้างๆกุดันมีพี่ๆ หรือน้องๆ ลีดเดอร์มานั่งด้วย เลยซวย โดนปะแป้งสีเขียวเตมหน้าแถมยังโดนจับออกไปเต้นอีก เพลงหนอนชาเขียว คุ้นเคยๆ ก็เต้นแอ๊บๆ ไม่ใส่มาก เด๋วคนตกใจ จะไม่เนียน แต่ขนาดไม่แรง กลับไปนั่งที่ มีน้องภาคไรไม่รุ บอกเธอ ทำไมเต้นเก่งจัง555 กุแอบฮา อยากจะบอกเหลือเกิน ว่าปีที่แล้วกุเต้นจนเจ็บซี่โครงอะ แค่นี้จิ๊บๆ แล้วก็มีให้แจวอีก พอเค้าบอกว่าใครโสด กุรีบลุกแจวเลยอะ แต่ก็ต้องแอ๊บๆ ไม่ใส่มาก (อย่างทรมาน กุอยากแจวสุดๆ แต่ทำไม่ด้ายย) แล้วพอมานั่ง หันไปจ๊ะเอ๋กะน้องโจ้ขวัญใจเรา แจวได้ใจ เค้าก็ยิ้มๆ ชู 2 นิ้วให้ เราก็เลยบอก นายแจวได้ใจเรามากอะ ก็ถามว่ามาจากรร.ไร บอกมาจากชิโน เค้าบอกอยู่ทวีธา อ้าว ใกล้ๆกันเลย กุบอกเนี่ยเคยเข้าไปด้วย เค้าก็ถามเลย เนี่ยเออ รุจักห้องศิลป์-ฝรั่งเศสมั่งมะ กุก็รีบบอกอยู่ห้อง 2 เกือบไปแร้ว ถ้าน้องมันรุจักเดกห้องวิทย์จะทำไงวะกุ - -
เสดจากกิจกรรมนี้ ก็เรียกรวม มีสันทนาการมาเต้นๆ แล้วก็เฉลยพวกพี่หนอนกัน บางคนรุก็เหวอไปเรย หึหึ แต่ที่ยังไม่รุล่ะ กุไง เฉลยเปิดเทอมนู่น น้องช็อคแหงเลย เพราะกุเนียนสุดๆ
จากนั้นก็ไปที่ซุ้ม ฟังน้องๆ เพื่อนๆ บอกรายละเอียดเรื่องวันต่างๆ ไปถึงกุก็นั่งเลย แอ๊บแบ๊วสุดๆ มองหน้าเพื่อนๆ น้องๆ แล้วจะฮาซะให้ได้ แล้วก็ให้แนะนำตัว ก็แนะนำไป ซักพักเว่ย มันมีน้องที่มาทีหลัง เค้าก็ให้แนะนำตัว มีน้องมาจากชิโนด้วยอะ โอ้ว ดีนะ ที่น้องมาช้าไม่งั้น กุตายแน่ๆ แผนแตก 555+ พอน้องบอกแค่นั้นแหละ เกือบหลุดขำแล้วอะ มองหน้าเพื่อนๆ น้องๆ ปามานว่าเกือบไปแล้ว น้องคนนั้น คงไม่รุจักเราหรอกมั้ง เพราะเราก็จบมา 3 - 4แระ หวังว่านะ อย่าจำได้เลย T.T แล้วก็กลับบ้าน กลับพร้อมกะน้องๆ มีน้องต๊อบ หงษ์ เจฟ แล้วก็ฟางมั้ง ถ้าจำไม่ผิด ไปลงประตูพหลกัน ก็แยกย้ายๆ กุเลยต้องกลับแท๊กซี่เลย สภาพเน่ามาก ตอนกุอยู่ปี 1 ยังไม่เละขนาดนี้นะเนี่ย ยังกลับรถเมล์ได้ แต่วันนี้อย่าว่าแต่รถเมล์ แท๊กซี่มันยังมอง555 ถึงบ้านรีบอาบน้ำโดยด่วน แล้วก็พบว่า ศอกถลอก เข่าช้ำ 2 ข้างเลย สิวเตมหน้าอีกตะหาก T.T
ป.ล.
วันนี้หนุกหนานมากมาย มันส์สุดๆ ปล่อยแก่ 55 แล้วกุก็เนียนได้โล่มั่กๆ ผ่านไป 1 ครั้ง โปรดติดตามตอนต่อไป
ดีใจที่มีน้องๆ ปีนี้นะจ๊ะ แล้วน้องๆที่พี่เข้าไปเนียน ก็ขอโทษด้วยน้า แต่พี่ก็จะทำไต่อไปให้สำเร็จลุล่วง 555
จะเปิดเทอมแล้ว ฟามจริงก็จะเปิดเผย แล้วรุกานนน ว่าจะหนุกแค่ไหน
May 12 รักต้องสู้เก็บเอาไว้เถอะ เก็บเอาไว้ ยังมีคนต้องการ
ผ่านวันนี้ มาจากเมื่อวาน ยังมีวันต่อไป
แอบเอาไว้เถอะ แอบเอาไว้ ดูใจให้นานๆ
จำเอาไว้ คารมไอ้ที่หวานๆ ปากกับใจต่างกัน
สักวันหนึ่ง คงต้องมาอีกครั้ง สักวันหนึ่ง คงต้องไป
สักวันหนึ่ง ถึงแม้บอกว่ารัก อาจจำต้องแยกย้าย
วันนี้เราเจ็บอย่างไร วันต่อไป อาจเจ็บกว่านี้
รักเป็นสิ่งที่ดูว่าดี หากว่ามีแต่ความจริงใจ
เผื่อเอาไว้บ้าง เผื่อเอาไว้ เตรียมใจไว้สักหน่อย
อันความรักเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อย ในชีวิตคนเรา
เจ็บมาแล้ว ก็เจ็บไปแล้ว เจ็บมาจนเข้มแข็ง
หลับสักตื่น พักฟื้น เอาเรี่ยว เอาแรง ต่อสู้ชีวิตกันใหม่
....
หลับสักตื่น พักฟื้น เอาเรี่ยว เอาแรง ต่อสู้ชีวิตกันใหม่ May 03 1 วันของสาวโสด โดดเดี่ยว ไม่เดียวดาย (ที่จริงวันนี้มีประชุมเรื่องรับน้องของภาค แต่เราก็ไม่ได้ไป แหะๆ ต้องขอโทษเพื่อนๆด้วย แต่เค้าก็ติดตามข่าวสารน้า )
ฝนก็ตกแต่เช้าเลย ตกหนักด้วย แต่อยู่ๆก็เกิดว๊อนอยากดูสไปเดอร์แมนซะอย่างงั้น ก็เลยจะไปดู
อาบน้ำแต่งตัว แล้วก็เลทส์โก ออกเดินทาง เริ่มต้นการใช้ชีวิตโสดอย่างเต็มที่ ไปถึงที่เซ็นทรัลก็เที่ยงกว่าแระ ขึ้นไปจองตั๋วหนังก่อนเลย เอารอบ 12.40 คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่
ได้ที่นั่งแถว B 11 โรงที่ 8 เป็นการดูหนังคนเดียวในรอบหลายๆเดือนที่ผ่านมา เลยรู้สึกแปลกๆนิดหน่อย ซื้อเสร็จก็ใกล้เวลาหนังจะฉายแล้ว เลยไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วก็ไปรอหน้าโรง เดินเข้าไปอย่างมาดมั่น ตอนเดินไปที่โรง 8 ทางมันมื๊ด มืด หยั่งกะแดนพิศวงเลยง่ะ พอถึงหน้าโรงก็เจ๊อะกะชายหนุ่ม 2 คนยืนยิ้มเผล่ ต้อนรับอย่างดี แต่สายตาที่เค้ามองมารุสึกเหมือนจะมี questionในใจปามานว่า"ต๊าย หล่อน กล้านะยะ เดินเข้ามาคนเดียว มั่นจริงนะ มาดูคนเดียวเนี่ยะ " งืม จริงๆก็ไม่รุหรอกว่าเค้าคิดไรกัน แต่จากสายที่มอง ทำให้เรารุสึกแบบนี้ 55 เอาเห้อ ดูหนังคนเดียว มันจะเป็นไรล่ะ เค้าก็ดูคนเดียวกันเยอะแยะ กุเลยไม่สนใจ เดินเข้าไป มีคนนั่งอยู่ 3 - 4 คนเอง เราเลยเดินไปนั่งที่ แถวเรายังไม่มีใครมาเลย เงียบเหงาจริ๊ง นั่งซักเกือบ 10 นาทีคนก็เริ่มทยอยกันเข้ามา บ้างก็มาเป็นกลุ่ม ทำให้นึกถึงตอนม.ปลายเลย เฮฮาดี แล้วก็มากันเป็นคู่ ชิ ! เกิดอาการหมั่นไส้เล็กน้อย แอร์ก็เย็นเชียว เหมาะกับการนอนมาก แต่ไม่ได้ๆ กุเสียตั้ง 140 จะมานอนไม่ได้ เลยตั้งใจดูสุดฤทธิ์ หนังก็หนุกดีอะ
ภาคนี้ดูเป็นดรามาทำให้เราน้ำตาคลอเบ้าไปหลายฉากเรยทีเดียว ฉากแอคชั่นก็มันส์ ฉากฮาๆก็มี แต่ที่ชอบสุด ใครที่ไปดูมาแล้วต้องฮาฉากนี้แน่นอน เป็น 1 ในฉากฮาที่เราชอบสุดๆ เป็นฉากที่ไอ้บก.ของนสพ.ที่พระเอกทำอยู่กะอินังเลขาจอมจุ้น ที่นังเลขามันกดกริ่งแล้วโต๊ะมันสั่นเตือนอะ ปามานว่าเมียสั่งมา 555 อย่างฮา ยิ่งตอนที่บก.มันจะกินยา แล้วเลขาบอกว่าจะหยิบผิด สั่นแม่งหลายครั้ง โอ๊ย พอนึกแระฮา ใครที่ยังไม่ได้ดูคงนึกภาพไม่ออกแน่ ต้องไปดูเอง โคตรจะฮา แบบคือตอนนั้น ไม่ไหวแร้วอะ กุฮาก๊ากลั่นโรงเลย ไม่สนใจใครทั้งนั้น แน่นอนเสียงดังมากอย่าบอกใคร แต่เด็กผู้หญิงข้างๆ รุสึกจะอยู่ม.ปลาย เห็นเค้าไม่ฮาอะ นั่งเงียบเรย จึงทำให้เราชะงักในการฮาไปจิ๊ดนึง กลัวเค้าจะตกใจ แหม น้องฉากนั้นโคตรจะฮา ไมไม่ขำวะ หรือกลัวเสียภาพพจน์เพราะพาเพื่อนชายมาด้วย งืม อาจจะเป็นไปได้ แต่ดูกุ ฮาไม่บันยะบันยัง นี่ถ้าชายหนุ่มมาเห็นกุในสภาพนี้ หมดกันเรยนะ 55 เสียเลย แต่ก็เอาเต๊อะ เราจริงใจเปิดเผย ฮาก็ต้องให้สุดๆ ตอนจบก็โอเคนะ แต่ดูเหมือนผู้ร้ายจาตายง่ายไปหน่อย ไม่รุจะมีภาคต่อป่าว แต่คิดว่าคงไม่แล้วมั้ง ก็แฮปปี้เอนดิ้งแร้วนิ แต่ถ้ามีก็จะรอดู สไปเดอร์แมน ฮีโร่ในดวงใจสู้ต่อไป โย่วๆ ดูเสร็จ ออกมาก็ บ่าย 3 กว่าๆ แระ แต่ยังไม่อยากกลับ เลยไป B2S กะจะเข้าไปอ่านหนังสือ ซื้อปากกา เตรียมพร้อมเปิดเทอม เหมือนเด็กเลย
เนอะ เดินๆหาหนังสืออ่าน แน่นอนว่าไม่ได้ซื้อ 55 แอบแวบเข้ามุมธรรมมะนิดนึง ช่วงนี้กุซึมซับรสพระธรรมเยอะ นี่ถ้าซึ้งมากๆ เข้าอาจจะหนีไปบวชชีก็เป็นได้นะ 55 แล้วก็ไปเจอหนังสือเล่มนึง ชื่อได้ใจมาก "ฉัน...จะขึ้นคาน" อะโห แม่เจ้า เธอมั่นมาก รุสึกจะเป็นนักข่าวชื่อไรจำไม่ได้ แต่ชื่อหนังสือเธอโดนใจ เรามาก ซึ่งทำให้ย้อนกลับมามองตัวเอง เพราะครั้งหนึ่งกุก็เคยคิดอย่างนั้นเช่นกัน ทั้งๆที่ไม่เคยรักใครมาก่อน จนกระทั่งเกิดเรื่องราวบางอย่างขึ้น ซึ่งจริงๆ เราก็น่าจะย้อนกลับไปยึดเอาคำนั้นไว้อย่างเดิมนะ แต่ก็ไม่อยากคิดงั้น ปล่อยไปเรื่อยๆดีกว่าอะไรที่เรายิ่งหนีมันยิ่งเจอว่ะ แต่ถ้าวันนึงกุอยู่คนเดียว ก็ไม่เป็นไร ชิลๆ สบายๆ ชีวิตก็มีความสุขได้ ไม่กลัวอะ ขึ้นคาน เฉยๆ ไม่เห็นต้องง้อ ต้องสนใจเลย ใครจะว่าไง กุไม่แคร์ว่ะ เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเราต้องยืนด้วยลำแข้งตัวเองเว่ย ชีวิตโสด โดดเดี่ยว ไม่เดียวดาย วิดวิ้วๆ พออ่านเสร็จก็เดินดูของเรื่อยๆ ก็กะจะซื้อแค่ปากกาอย่างเดียวแต่ไปๆมาๆ ได้สมุดมาอีก 3 เล่มซึ่งก็ไม่รุว่าจะซื้อมาเพื่ออะไร ที่บ้านก็ยังมี แถมยังแพงโคตร ปากกา 2 ด้าม สมุด 3 เล่ม ห่าราก 155 บาทแน่ะกุ หาเรื่องใส่ตัว สังเวยความโลภซะ จึงต้องยืนไว้อาลัยอยู่ปามาน 3 นาที ยิ่งจนๆอยู่ จากนั้นก็ลงไปยังร้านยามาซากิ ซื้อเฟล๊กกี้ บัตเตอร์ให้ท่านแม่ และก็พายให้ท่านพ่อ แล้วก็แอบหยิบของเรามา 1 ชิ้น จากนั้นก็กลับบ้าน ตอนแรกกะจะไปเดินเล่นต่อที่ฝั่งเมเจอร์มีตลาดนัด แต่เย็นแล้ว หิวด้วย เลยกลับดีกว่า ก็กลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ...จบชีวิต 1 วันของสาวโสด(ตัวเล็กๆ แต่ทั้งสวยและน่ารัก โฮะๆ)
ป.ล. คิดถึงเพื่อนๆนะจ๊ะ ทั้ง Hist'31และ 602
คิดถึงพี่ๆ น้องๆที่เกษตรด้วย
จะเปิดเทอมแล้ว ดีใจจัง จะวันเกิดเราแล้วด้วย เย้ๆ
อยากเป็นหนอนใจจะขาด 55
ชอบ"นิชคุณ"จังเรยอะ น่าร้ากกก
เธอคือใคร ?
April 27 ก็มันเรื่องของฉันโย่ว ในที่สุดเราก็มีบลอคเป็นของตัวเอง 55 อ่านะ ก็เพิ่งเริ่มทำแถมเรายังโลวเทค แล้วก็โง่เรื่องคอมอยู่ ถ้าเข้ามากันแล้ว มันแปลกๆ มั่วๆ ไม่สวย ก็เข้าใจกันตามนี้ เอาล่ะวันที่อัพบลอคอยู่นี้ อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าก็จะวันเกิดเราแล้วล่ะ ย่างก้าวสู่ปีที่21 (แก่ว่ะ เอาน่าๆ แต่ใจกะหน้ายังได้อยู่ โฮะ โฮะ โฮะ) แต่ที่สำคัญ วัน(คล้าย)วันเกิดปีนี้ มันไม่เหมือนกับทุกๆปี เป็นปีที่เรารู้สึกว่า "เออ เรา 21 จริงๆซะที โตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆอีกต่อไป เข้าใจอะไรๆ มากขึ้น " แน่นอน มันมี "เหตุการณ์บางอย่าง" ที่ทำให้อะไรๆ เปลี่ยนไปเยอะทีเดียว ซึ่งคาดว่าทุกคนที่รู้จักเราก็คงจะรู้ จริงๆก็ไม่อยากจะเอ่ยถึงมันซักเท่าไหร่แล้ว แต่เหมือนยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ทุกคนอาจจะไม่รู้ ถึงไม่อยากรู้กัน แต่เราอยากบอก 55 มีงี้ด้วย เอาล่ะนะ ก็กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ (ยังกะเล่านิทาน ไม่อะ นิทานตอนจบมันแฮปปี้เอนดิ้ง แค่เรื่องเรามัน...) เราก็ดำเนินชีวิตตามปกติเรื่อยมา เหมือนทุกๆ วัน ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า สดใส ไม่มี "อะไร" เป็นลางบอกเหตุว่าจะเกิดอะไรบางอย่างขึ้น แน่นอน ชีวิตคนเราก็เป็นแบบนี้ อะไรมันจะเกิดมันก็เกิดโดยที่เราไม่ทันได้ตั้งตัว ถ้าเปรียบชีวิตเหมือนฤดูกาล ชีวิตบางคนฝนอาจจะตั้งเค้าก่อน ท้องฟ้าอาจจะมืดสลัว ทำให้เรารับมือได้ทัน แต่ของเรา นี่ เหมือนสึนามิว่ะ แม่งทำให้เราตายใจ ท้องฟ้าปลอดโปร่ง อากาศแจ่มใส แต่หารู้ไม่ คลื่นใต้น้ำมันกำลังก่อตัว ใหญ่ซะด้วยสิ มันใหญ่ขนาดกะจะทำให้ตายไปเลย อยู่ๆ แม่งก็ซัดเข้ามา วินาทีนั้นมันอึ้ง มันช็อค เสียใจ ผิดหวัง อยากหายไปเลย และอีกหลายๆ ความรู้สึกซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ บอกไม่ถูกว่ะ คือแบบมันแย่มากอะ ร้องไห้ จะเป็นจะตายซะให้ได้ จนเกิด Question ในใจ(ยืมคำเจ๊เปรมหน่อยนะ 55)ว่า "เหี้ย กูทำไรผิดเนี่ย.. ทำไมต้องเป็นงี้.. มันเกิดอะไรขึ้น..ฝันไปใช่มั้ย..ล้อเล่นกันรึเปล่า..ไม่จริงใช่มั้ย..และอีกหลายๆคำถามตาม ทำไม ทำไม และทำไม" จนถึงตอนนี้ก็ตอบคำถามพวกนั้นได้แล้วเราไม่ได้ทำไรผิดเลย ไม่สิ ผิดอยู่อย่างเดียว ผิดที่เอาความรักจากใจจริงไปให้คนที่ไม่เห็นค่าและใจไม่จริง แค่นั้นเอง ตอนที่คิดได้งี้นี่ ยกมือขวาเป็นสาวกหนุ่ย อำพล มากอะ " นี่หรือคือการตอบแทน ของคนที่รักและไว้ใจ น่าขอบใจที่เธอให้บทเรียนนี้" (กรุณานึกภาพตาม จะได้อารมณ์มากกก) แต่หลังจากวันนั้น เราก็ยังตกอยู่ในสภาพย่ำแย่สุดๆ ช่วงนึงของชีวิต อยู่ในช่วงสอบอีก ห่าราก ไหนจะต้องอ่านหนังสือซึ่งก็ต้องใช่สมาธิอย่างมาก รู้ๆกันอยู่ ประวัติศาสตร์อีก ดอก อ่านไปแม่งก็ต้องต่อสู้กับฟามฟุ้งซ่านในจิตใจ ซึ่งเกิดขึ้นตลอด โคตรทรมาน อยากให้มันผ่านไปไวๆ สอบเสร็จซะที (55 แต่กูก็ชนะฟามฟุ้งซ่านว่ะ ได้เอมาตั้ง 2 ตัว เกรดโดยรวมก็ดี ตั้ง 3.4 แน่ะ แต่ยังเหลืออีก 2 วิชาซึ่งคาดว่าน่าจะฉุดลง 55 แต่ก็น่าจะดีกว่าเทอมที่แล้ว เย้ๆ) นอกจากนั้นหลังสึนามิลูกใหญ่ผ่านพ้นไป เราก็ยังต้องเจอกับ "After Shock" อีกเป็นระลอกๆ ริกเตอร์ใหญ่มั่ง เล็กมั่ง คือเหมือนกับว่า กำลังจะลุกขึ้นยืนได้แล้ว แต่แม่งก็มีเข้ามาอีก ซึ่งก็ทำให้ "ช็อค" สมกะคำนั้นจริงๆ ก็เลยต้องล้มๆ ลุกๆ มันไม่หายซะที มันซัดเข้ามาเรื่อยๆ โคตรจะเจ็บอะ ทรมานสุดๆเป็นระยะเวลาประมาณหนึ่งเดือนหลังจากวันนั้น แต่แล้วเหมือนสวรรค์เห็นความรักจากใจจริงที่เรามี เห็นสิ่งที่เราทำเค้าก็เลยบอกว่า "ที่เธอรักเขา มันเปลืองเวลากับน้ำตา พอ พอเถอะนะ เก็บใจเธอเอาไว้ อย่าเสียมันไปให้คนที่ไม่รู้ค่า เก็บใจเธอไว้ ให้คนดีๆ ที่เข้ามา" โอ้ว สวรรค์ ร้องมาเป็นเพลงเชียว 55 แน่นอนสวรรค์ไม่ได้ร้องออกมาเป็นเพลงหรอกแต่เค้าทำให้เราเห็นอะไรบางอย่าง มันเกิดขึ้น ทำให้เรารู้สึกตามนั้น ซึ่งพอรู้อย่างนั้นก็บอกกับตัวเอง ว่าเออ พอซะทีเหอะว่ะ ทำไปก็แค่นั้น มันไร้ค่า เก็บไว้ให้คนที่คู่ควรดีกว่า พอคิดได้งั้น เหมือนพลันตาสว่างขึ้นมา เป็นอย่างที่คนอื่นบอกจริงๆ น่าจะเชื่อตั้งกะแรกแล้ว แต่ก็นะอย่างน้อยก็ได้รู้ว่า เวลารักใคร รักจริง จริงจัง จริงใจ ทำหน้าที่ของคนรักได้ดี (ทั้งๆที่คนที่เรารักไม่สมควรจะได้รับมันสักนิดเดียว) มีแต่ให้ใจ ไว้ใจ เชื่อใจ แต่ดูสิ่งที่ได้รับกลับมา ไม่อยากจะเชื่อทำกันได้ลงคอ แต่ก็เอาเหอะมันผ่านมานานพอสมควร ตอนนี้ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจอะไรอีกแล้ว มันจบแล้วจริงๆ คิดว่าเป็นเวรกรรม ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เราตัดใจ และรู้สึกดีที่ผ่านพ้นมันมาได้ แล้วตอนนี้ก็รู้สึกดีมากๆ มีความสุขดี แล้วอีกอย่างพอมีเรื่องนี้ขึ้น ทำให้เราได้รู้อะไรหลายอย่าง ไม่รู้ว่าดีรึเปล่า แต่พอทุกคนที่รู้จักเรารู้เรื่องนี้เอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่า".........."(อะแน่ะ อยากรู้อะดิ 55 ไม่บอกๆ) งืม แต่เอาเป็นว่ามันทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมากๆ เหมือนถ้าไปออกรบ ก็มีกองกำลังพันธมิตรเข้มแข็งอะ ฮึกเหิมๆ มีหน่วยข่าวกรองอีก 55 แค่เปรียบเทียบเฉยๆ นะ เพราะจริงๆเรารักสันติ ยึดหลัก ส่งรัก ส่งยิ้มมากกว่า (นางเอ๊ก นางเอก เนอะ)และตอนนี้เราก็กลับสู่สภาวะปกติ ยังมีอะไรให้ทำอีกหลายอย่าง มีครอบครัว มีเพื่อนๆที่ดีและน่าร้ากกสุดๆ (แหมๆ แอบยิ้มกันอะดิ 55) และเราก็มั่นใจว่าทำอะไรไว้ สิ่งนั้นมันต้องย้อนกลับมาหาเราแน่นอน สักวันหนึ่ง จะช้า จะเร็ว แค่นั้นแหละ เอาน่าๆ คนเราใครๆก็เจอทั้งนั้นเรื่องร้ายแรง มันจะมาแบบไหนแค่นั้นแหละ มันเข้ามา เพื่อทำให้เราโตและเข้มแข็งขึ้น เพื่อสู้ต่อไปบนโลกใบนี้ ไม่มีใครร้องไห้ตลอดหรอก เดี๋ยวก็มีเรื่องดีๆเข้ามา อยากร้องดังๆ นึกถึงเพลงของปาล์มมี่เลยว่ะ คล้ายๆ โลกมันเปลี่ยนไป มองไปทางไหนสวยงามกว่าเคยทุกครั้ง ฟ้าหลังฝนมันสดใสเสมอเว่ย ตอนนี้ก็เริ่มเห็นแดดรำไร ท้องฟ้าสดใส ปลอดโปร่งกว่าวันก่อนมากๆ งืม ไหนๆ สวรรค์ก็ชี้ทางให้สว่างให้แล้ว ก็โปรดส่งใครมารัก(ฉัน)จริงๆสักที 55 ขอมากไปเปล่า ถ้าสวรรค์ถามเราว่า เราว่ามีอะไรดี จะบอกว่า "มีฉันมี ใจที่รักภักดี รอแบ่งใจที่มี ขอคนมาเมตตาฉันหน่อยยยย" สวรรค์ได้ยินม้ายยยยย จะมีคนมาเมตตาหรือไม่ โปรดติดตามกันต่อไป ถ้ามีจะแจ้งข่าวให้ทราบทั่วกัน 555 เอาวะ สู้ๆ สู้ตาย จริงๆ ความรักเป็นสิ่งดีนะ ไม่เคยทำร้ายใครหรอก ก็ขอให้คนที่มีรักจากใจจริง หรือคนที่ยังไม่พบเจอมันก็ขอให้เจอในเร็ววัน ส่วนคนที่มีรักแท้อยู่ ก็ดูแลให้ดี ก็อย่าลืมกันนะ ว่า"โลกใบนี้หมุนด้วยความรัก" ^ ^ V ช่วงปิดเทอมนี่ว่างจัดเลย แถมยังมีเรื่องราวมากมายเข้ามาในชีวิตมากมาย จนมานั่งๆ คิดอะไรได้หลายอย่าง บ้างก็เอามาจากเพลง หนังสือ จากคนอื่น และจากเราเอง ไปดูกัน หวังว่ามันคงจะทำให้คนที่เข้ามาอ่าน ได้รู้อะไรไม่มากก็น้อยนะ 55 - โดนหักอกเจ็บสุดๆ โดนหักหลังเจ็บ chip หาย - ถ้า"ความเกรงใจ" เป็นสมบัติของผู้ดี "ความจริงใจ" ก็เป็นสมบัติของคนดีเช่นกัน - ความรักไม่ได้ทำให้คนตาบอด แต่เราเลือกที่จะตาบอดเองต่างหาก - เวลาเครียดมากๆ ไม่รู้จะทำไง ลองกรี๊ดออกมาดังๆ จะทำให้รู้สึกดีขึ้นไม่มากก็น้อย 555 - เมื่อมีคนมาทำให้เราเจ็บช้ำใจ เสียใจ อยากด่าไรก็ด่าไป แต่อย่าไปทำอะไรให้มันรู้สึกเจ็บเหมือนเรา เพราะคนเหล่านี้ไม่รู้สึกอะไรหรอก อย่าไปใส่ใจคิดไว้ "ช่างแม่งเหอะ" - เรา"รู้"จากการอ่านหนังสือ ฟังจากคนอื่น แต่เราจะ "รู้สึก"ถึงสิ่งเหล่านั้นได้ ก็ต่อเมื่อมันเกิดขึ้นกับเรา และถึงตอนนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบอกอะไรอีก - "อย่าคิดมาก" เป็นคำปลอบใจยอดฮิต เมื่อเพื่อนหรือคนที่เรารักเสียใจ แต่ในความเป็นจริงเราไม่สามารถห้ามให้ใครคิดได้ แต่ดูเหมือนจะเป็นคำพูดที่ช่วยให้รูสึกดีขึ้น"เออ มึงอย่าคิดมาก ช่างแม่งเหอะ" - ต่อให้มีคนมาปลอบใจเราซัก 100 คน อยู่เคียงข้างเราซัก 1000 คน มีคำปลอบใจดีๆ ซัก 10000 คำ เมื่อเราเสียใจ แต่คนที่จะทำให้เราผ่านพ้นมันมาได้คือ "ตัวเราเอง" - คนเลวคนดี ก็เจอเรื่องร้ายแรง จะเครียดทำไม ก็ยิ้มเข้าไว้ - "คนโง่ไม่อภัยและลืม คนอ่อนต่อโลกให้อภัยแต่ลืมทั้งหมด คนฉลาดและเข้มแข็งให้อภัยแต่ไม่ลืม" - อดีตที่ไม่น่าจดจำ ใครๆ ก็อยากลืม แต่ยังไงเราก็หนีมันไม่พ้น การทำผิดหรือผิดพลาดเป็นเรื่องธรรมดา ใช้มันเป็นบทเรียน อย่าให้เกิดขึ้นอีก แต่อย่าจมอยู่กับมัน ให้อภัยตัวเอง "ปลดปล่อยอดีต อยู่กับปัจจุบัน ก้าวไปในอนาคต ให้อภัยแต่ไม่ลืม" - ต้นไม้ที่ถูกไฟคลอกสลัดใบเดิมออกหมดสิ้น แล้วแตกกิ่งผลิใบออกมาใหม่ บ่อยครั้งเติบโตสูงใหญ่กว่าเดิม - ชีวิตคนเราสั้นนิดเดียว อย่ามัวไปแบกหรือถือ "อะไร" ที่ทำให้เราหนักใจ เสียใจ ไม่มีความสุข นอกจากจะเจ็บ ไม่เกิดประโยชน์ใดๆ กับเราแล้ว ยังทำให้เราเดินไปข้างหน้าได้ช้าอีกด้วย - ชีวิตเป็นของเรา ทำอะไรอย่างที่เรามีความสุข อยากทำอะไรทำ ถ้ามันไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน จะไปสนใจไปแคร์คนอื่นทำไม บางทีคิดเอาคำนี้ "ช่างมันฉันไม่แคร์" บ้างจะเป็นไรไป - อยากทำอะไร ให้รีบทำ ถ้ายังมีโอกาส จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดว่า " ถ้ารู้อย่างนี้จะไม่..." ถ้ารู้อย่างนี้จะ..." จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจ ร้องเรียกหา "ไทม์แมชชีน" เพราะมันไม่มีขายหรอกนะ! - คนที่คิดไม่เหมือนเรา ไม่ได้แปลว่าเขาเป็นคนไม่ดี ลองเปิดใจให้กว้าง อย่ามองอะไรอยู่ด้านเดียว "เปิดตา...มนุษย์รู้เท่าที่มนุษย์ด้วยกันอยากให้รู้ เปิดใจ...มนุษย์ รู้ได้มากกว่านั้น" - น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ - ฟ้าหลังฝน สึนามิ พายุทอร์นาโด เฮอริเคน ไต้ฝุ่น หรืออะไรก็แล้วแต่ มันสดใสเสมอ - ไม่ท้อ ไม่ถอย ไม่คอยเวลา ไม่ต้องให้ใครสอน อยากทำก็ลองทำ...จะได้เข้าใจ - ทำทุกๆวันของเราให้ดี วันนี้มันจะกลายเป็นอดีต และอดีตก็สร้างอนาคตเสมอ เมื่อเรามองย้อนกลับไปเราก็จะเห็นอนาคตทันที - ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว...ธรรมะย่อมชนะอธรรม ดูเป็นคำเชยๆ แต่คำเชยๆ นี้ยังคงใช้ได้อยู่เสมอ ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหน ตราบใดที่ยังมีมนุษย์อาศัยอยู่บนโลกนี้ 2 วลียอดฮิตก็ยังคงอยู่เช่นกัน - คนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ แต่ตกบันไดหัวแตก(อันหลังเกี่ยวไรวะ เอาน่า ขำๆ555) - ใจคนเรา ยากแท้ หยั่งถึง จริงๆ โฮ้ยยย เมื่อยอะ พิมพ์ไรเยอะแยะเนี่ย 555 ก่อนจบๆ ตามธรรมเนียมต้องมี ป.ล. ไม่เอาดีกว่าใช้ p.s. ดูไฮโซวว ดี - ขอบคุณเพื่อนๆ 602 ที่เป็นกำลังใจ เคียงข้างกันเสมอมา ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน คิดถึงว่ะ - ขอบคุณเพื่อนๆ Hist'31 ทุกคนเช่นกัน ที่เป็นห่วง เป็นกำลังใจให้ตลอด ถึงบางคนไม่ได้บอก แต่เรารู้ว่าเป็นห่วง ขอบคุณจริงๆ - ขอบคุณอีกหลายๆคน ที่อาจจะแอบเป็นห่วง แต่ไม่แสดงออก 555 ไม่รู้ว่ามีเปล่า แต่ถ้ามีก็ขอบคุณ - คิดถึงเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ประวัติฯ บางคน ง่ะ ก็คิดถึงแค่บางคนจริงๆ จะบอกว่าทุกคนก็ดูนางงามไปหน่อย - อยากให้เปิดเทอมแล้วอะ อยากเจอผู้คนเยอะๆแล้ววววว เผื่อจะเจอ Soulmate ^ ^) - เธอคือใคร ? สุดท้ายท้ายสุด ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านจนถึงบรรทัดนี้ ยาวเนอะ ไม่รู้ว่าไร้สาระเปล่า 555 พิมพ์ไรมากมาย แต่ก็นะ ขอระบายหน่อย ไว้เจอกันคราวหน้า หวังว่า คงไม่ยาวขนาดนี้แล้วล่ะ เมื่อยว่ะ 55 |
|
|
